Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, άλλαξε η ζωή μας.
Όταν φεύγει από τη ζωή κάποιος, σίγουρα αλλάζει η ζωή όλων αυτών που ήταν είτε στο στενό οικογενειακό κύκλο του, είτε στον ευρύτερο κύκλο του.
Και ο Αντώνης, είχε έναν ευρύτατο κύκλο ο οποίος τον τιμούσε με την αγάπη του, τη φιλία του και την εμπιστοσύνη του.
Ξεκίνησε ως δόκιμος δικαστικός υπάλληλος στο Ειρηνοδικείο Σερίφου και μετά από μετάθεση, υπηρέτησε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.
Ξεκίνησε χτυπώντας τα πλήκτρα μιας αρχαίας γραφομηχανής και κατάφερε να χειρίζεται υπολογιστή, περνώντας στην εξέλιξη μόνο με θέληση και προσωπική προσπάθεια.
Ενεργός συνδικαλιστής στο Σύλλογο Δικαστικών Υπαλλήλων και Επιμελητών Νομού Κυκλάδων, τον οποίον υπηρέτησε επανειλημμένως ως Πρόεδρος αλλά και εκλεγμένο μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδος.
Κατά τη θητεία του ως Πρόεδρος του Συλλόγου, οργανώθηκε και υλοποιήθηκε, με τη συνδρομή της Ομοσπονδίας Δικαστικών Υπαλλήλων Ελλάδας, Πανελλήνιο Προσυνέδριο Δικαστικών Υπαλλήλων στη Σύρο με συμμετοχή πολλών Συλλόγων Δικαστικών Υπαλλήλων, με σκοπό την καταγραφή, εν όψει του τακτικού συνεδρίου, των προβλημάτων που ο κλάδος αντιμετώπιζε.
΄Ηταν πολύ περήφανος, για την επιτυχία του εγχειρήματος που αποσκοπούσε στην ενημέρωση των συναδέλφων, προκειμένου να δοθούν κατευθύνσεις και επεξηγήσεις σε σχέση με τα Ειδικά Γραφεία που θεσπίστηκαν στα Εφετεία της Ελλάδας για την οικονομική διευκόλυνση και διαχείριση των Υπηρεσιών που η κάθε Εφετειακή Περιφέρεια επόπτευε. ΄Ηταν μια τεράστια διευκόλυνση προς τους συναδέλφους των Εφετείων που είχαν επιφορτιστεί με την οικονομική διαχείριση που μέχρι τότε την υλοποιούσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Οι διαχειριστές όλων των Εφετείων, ενημερώθηκαν από το σεμινάριο που υλοποιήθηκε στην Ερμούπολη, μετά από δική του ιδέα και επιμονή.
Πλήρως καταρτισμένος υπηρεσιακά, δοτικός, εργατικός, πάντοτε έτοιμος να βοηθήσει, να καθοδηγήσει, να συμβουλεύσει, να κατευθύνει, να συντρέξει, να υποστηρίξει, όχι μόνον όσο υπηρετούσε, αλλά και ως συνταξιούχος και όχι μόνον τους συναδέλφους του, αλλά και όποιον πολίτη θεωρούσε ότι χρειάζεται κάποια βοήθεια, διευκρίνιση, επεξήγηση, σε θέματα που είχαν σχέση με την υπηρεσιακή του θέση.
Ο Θουκυδίδης σημειώνει: «Τον γαρ ουκ όντα, πας οίωθεν επαινείν».
Αυτό δεν ισχύει για τον Αντώνη.
Τους όποιους επαίνους, τους κατάκτησε επάξια με το ήθος του, με τον αυθορμητισμό του, με τις γνώσεις του, όσο ζούσε.
Απλά, μαζεύω όλες τις εμπειρίες και τη γνώση που έχω από τη μακροχρόνια συναδελφική μας σχέση και τις καταγράφω σε ένα απλό χαρτί.
Ο Irvin Yalom, κάπου λέει: « … θα είμαι πραγματικά νεκρός τότε που δεν θα υπάρχω στη μνήμη κανενός».
Και αυτό είναι δεδομένο.
Κάθε ανάμνηση από τη ζωή του καθενός, είναι ένα μνημόσυνο γι αυτόν.
Όταν σταματήσουν οι αναμνήσεις, τότε μόνο θα πάψει να υπάρχει.
Όμως οι αναμνήσεις μας και οι μνήμες μας, θα υπάρχουν όσο εμείς ζούμε.
Είναι δεδομένο, ότι ο Αντώνης, θα ζει μέσα από αυτές…
Γιώργος Κ. Βαλσαμάκης
Αφήστε το σχόλιο σας